Het verlies van een kind gaat gepaard met een mate van onbeschrijflijke pijn en lijden die alleen een nabestaande ouder zou begrijpen. Niemand verwacht ooit dat ze hun eigen kind zouden moeten begraven. Het maakt niet uit hoe jong of oud het kind was. Het maakt niet uit of het kind doodgeboren of verloren is in een miskraam. Het feit blijft dat een leven gecreëerd door twee mensen verloren is gegaan.

Een nabestaanden ouder kan verder gaan, maar dat betekent niet dat ze hun onvervangbare verlies hebben overleefd. Ze proberen misschien weer een doel te vinden, maar ze worden elke ochtend wakker en wensen dat hun kind nog bij hen was. Nu kunnen woorden de pijn verzachten, geen geschenken of schatten kunnen het verdriet wegvagen, maar liefde en steun kunnen het lijden verlichten.

Het verlies van een kind is altijd beschouwd als een universeel onbalans. Geen enkele ouder zou zijn eigen kind moeten begraven. Het zou andersom moeten zijn. Het verlies van een ouder is even pijnlijk, maar er wordt meestal verwacht dat de ouder voor het kind zou gaan. Je eigen vlees en bloed laten geboren worden en zien hoe ze in de grond worden neergelaten, is iets dat niet kan worden hersteld, maar het moet worden aangepakt. Je kind, een engel in de hemel, wil niet dat je je ziel om hen treurt. Ze willen dat je leeft en de wereld over hen vertelt met een glimlach op je gezicht.

“Tranen zijn woorden die moeten worden geschreven, want hemel en aarde kunnen ons vandaag scheiden, maar niets zal ooit het feit veranderen dat je van mij bent.”

Een fysieke manifestatie van intens verdriet

Beroofde ouders lijden meestal aan het Broken Heart Syndrome (Gebroken hart syndroom), een tijdelijke hartaandoening die meestal wordt veroorzaakt door het pijnlijke verdriet van de dood van een geliefde of een emotioneel traumatische situatie. Deze aandoening kan ook Takotsubo Cardiomyopathie (TCM) of door stress geïnduceerde cardiomyopathie worden genoemd. Het komt vaker voor bij vrouwen dan bij mannen, en meestal bij postmenopauzale vrouwen. Soms, als het Broken Heart Syndrome aanhoudt, kan een persoon er daadwerkelijk aan sterven. Het wordt pijnlijk genoeg om de dood te veroorzaken.

Het syndroom begon in 2005 volledige erkenning te krijgen nadat het werd beoordeeld in het New England Journal of Medicine. Artsen over de hele wereld diagnosticeren het nu als een volwaardig, cardiologisch syndroom.

Het manifesteert zich meestal in intense angina, kortademigheid en pijnlijke pijn in de borst. Een persoon met BHS kan denken dat hij een hartstilstand of een hartaanval heeft.

De werkelijke oorzaak van BHS is niet bekend, maar het is in verband gebracht met een lawine van stresshormonen (adrenaline, cortisol en noradrenaline) door emotioneel trauma dat de normale werking van een bepaald deel van het hart verstoort. Verdriet kan ervoor zorgen dat iemands stressniveau stijgt naar een alarmerend niveau, en BHS ontstaat meestal onder deze aandoening, waarbij je het gevoel hebt dat je hart het niet meer aankan.

BHS kan worden geïnitieerd door de dood van een geliefde, een gebroken hart, verlies van een baan, scheiding, misbruik, slecht nieuws, verhitte of gewelddadige argumenten en elke situatie die een persoon emotioneel traumatiseert.

Symptomen van BHS:

-Kortademigheid
-Angina
-Verlies van adem
-Lage bloeddruk
-Aritmie
-Cardiogene shock
-Flauwvallen

Bel 112 onmiddellijk als de symptomen ernstig zijn. Als ze mild zijn, moet het slachtoffer nog steeds naar het ziekenhuis gaan of contact opnemen met hun arts. Probeer niet zelfmedicatie te geven. Zoek onmiddellijk medisch advies. De symptomen verdwijnen meestal binnen een paar dagen en er is geen permanente schade aan het hart. Het kan echter worden behandeld met ACE-remmers om de bloeddruk te verlagen en antidepressiva om stressniveaus te beheersen. Bètablokkers kunnen ook worden toegediend om abnormale hartritmes te beheersen.

Ga naar de volgende pagina voor handige manieren om met het verlies van je kind om te gaan