Mijn moeder betekende de wereld voor mij en ik word achtervolgd door de gedachte dat ik haar misschien nooit heb verteld hoeveel ik van haar hou. Ik mis haar elke dag en ik hoop dat ik haar dat kan vertellen.
 
De dag dat ik mijn moeder verloor zal ik nooit vergeten. Ik herinner me elk moment van die dag zo helder dat ik het niet uit mijn geheugen kon wissen zelfs als ik het probeerde. Van de grijze, verlaten lucht tot de bladeren van haar favoriete lelies die de vorige nacht door het gewicht van de stortbui zakten. Het was alsof de aarde zelf om haar vertrek treurde. En waarom zou het niet, ze was zo’n fenomenale vrouw die vreugde en troost uitdeelde aan iedereen die haar pad kruiste. Hoewel mij vaak is verteld dat ik op haar lijk is dat waar onze overeenkomsten eindigen. Ik kan alleen maar hopen om de helft van de vrouw te zijn die ze was.

Hoewel ik me niets zonder haar op het leven had kunnen voorbereiden ben ik dankbaar dat ze niet veel heeft moeten lijden. Alsof ze heel haar leven een aardige, empathische, gulle, warme ziel wilde bedanken nam het universum haar voorzichtig weg van de ontberingen van deze wereld. Ze stierf vredig in haar slaap met de hint van een glimlach op haar gezicht. Ik heb me vaak afgevraagd over het geheim achter die glimlach. Droomde ze ergens over? Of werd ze begroet door iemand of iets aan de andere kant, wachtend om haar naar het hiernamaals te brengen? Wat het ook was, ik ben blij dat er enige vreugde was in haar laatste momenten. Ze verdiende alles wat goed is in de wereld. Ze had genoeg pijn in haar leven gezien.

Tijdens het opgroeien heeft onze moeder mij en mij zus nooit verlaten voor wat dan ook. Onze vader verliet ons toen we nog maar twee kleine meisjes van 12 en 9 waren. We hadden gezien dat hij onze moeder op vele dronken nachten pijn deed en haar de schuld gaf voor alles wat in zijn leven misging zonder dat het haar schuld was. Ons verlaten was het beste wat hij voor ons had kunnen doen en dus hebben we nooit spijt gehad van het opgroeien zonder vader. Onze moeder was alles. Die vrouw heeft ons zonder enig klagen opgevoed. Nooit heeft ze de glimlach op haar gezicht laten wankelen voor mij of mijn zus ondanks de vele ontberingen die ze onder ogen zag om voor ons te zorgen.

Hoewel het als een alleenstaande ouder betekende dat ze haar leven vele jaren moest uitstellen heeft ze ons nooit het gevoel gegeven dat we een last voor haar waren.

Klik op volgende pagina om het laatste deel te lezen…